Onlar ölümsüz bir zaferin kahramanıydı.Kimilerine göre cesir,kimilerine göre genç efsaneydi onlar.Yollarında çok çakıl ve diken vardı ama herbirini birer birer aştılar.Yılmadan,ağlamadan,inanç ve onurla.                            

   Onların onuru formalarında gizliydi.Onlar o sevgiyi alıp kalplerine gömdüler.Birçoğu inanmadı başaracaklarına, birçoğu ise avuçlarını ovalayarak "Play-Off a bile çıkamaz" dediler.Ama çıktılar.Hemde ligin bitimine 3 hafta kala.Ne yaptılarsa olmadı.Play-Off ta Hatay'ı deplasmanda yendiler,ama nafile.Evinde Hacılar'ı,Şeker'i,Konya'yı dize getirdiler yaranamadılar.Sivas'ta son dakika golüyle galibiyeti kaçırdılar,dudak büktüler.Çünkü,onların yenilgilerine için için sevinen okadar çok dostları vardı ki!...

   Artık onların inanması önemli değildi.Taraftarın,yönetimin,hepsinden önemlisi kendilerinin inanması yetiyorda onlara.Diyarbakır'ı Diyarbakır'da,Konya'yı Konya'da,Şeker'i Ankara'da yendiler mertçe erkekçe.

   Hiç iddiaları olmamasına rağmen sanki şampiyonluğa oynuyormuş gibi mücadele veren Hatay'ı,Sivas'ı Alsancak'a gömdüler,İstanbul'u ellerinden kaçırdılar.Onlar 18 haftalık ligde 14 hafta lider kalarak şampiyonluğu hakkettiler içlerine sindire sindire...

   Allah herkeze böyle şerefli şampiyonluklarnesip eylesin.ZAFERİN ÇOCUKLARI hepinizi kutluyorum.İnşallah artık 2.lig şampiyonluğu yazmak mecburiyetinde kalmamak niyetiyle...            

                                                                                                         Sinan Genç